ต้องยอมรับว่าแม้เวลาจะล่วงเลยมานับหลายร้อยปีก็ยังมีคนหลายกลุ่มที่ยังคงมองพม่า คือ “ศัตรูคู่แค้น” ผู้ที่เข้ามาเผาทำลายกรุงศรีอยุธยา จนทำให้บ้านเมืองเราต้องล่มสลาย แต่สิ่งที่น้อยคนเหล่านั้นจะตระหนักถึง ก็คือ เรื่องราวเหล่านั้นเกิดขึ้นในยุคที่ยังไม่มีคำว่า “ไทย” และ “พม่า” ไม่มีคำว่าพรมแดน หรือรัฐชาติ มีเพียงแค่อาณาจักรที่แย่งชิงความเป็นใหญ่ เหมือนที่เกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลกในยุคเดียวกัน…

แต่ขณะเดียวกันเรากลับหยิบยกเรื่องราวในอดีตมาเล่าในบริบทปัจจุบันผ่านสื่อกระแสหลัก ไม่ว่าจะเป็น สื่อการเรียนการสอน ตลอดจนละคร หรือบทภาพยนต์ ก็ตามที แต่อย่างไรก็ตามเรากลับไม่ได้สร้างวิธีการรับรู้ หรือแยกแยะให้มากพอ
สิ่งที่ควรจะหลงเหลืออยู่หลังจากรับสารนั้น… จึงไม่ใช่ “การตกตะกอนทางความคิด” ผ่านบทเรียนทางประวัติศาสตร์ แต่กลับเป็น “ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยอคติ”… และนี่จึงเป็นเหมือนม่านหมอกแห่งมายาคติ ที่ขวางกั้นความเข้าใจของเราที่จะมีต่อพม่าในยุคปัจจุบัน 

จนเราอาจลืมไปว่าภาพเบื้องหลังเหล่านั้น มันยังมีผู้คนที่ยังคงดำเนินชีวิตอยู่ มีแม่ค้าที่ตื่นแต่เช้ามาขายของ มีเด็กๆ ที่กำลังเล่นสนุกโดยปราศจากโลกอินเตอร์เน็ต มีพระที่ออกมาบิณฑบาตยามรุ่งสาง และมีผู้คนอีกมากมายที่ยังศรัทธาในความดี ความงาม และศาสนา ซึ่งไม่ต่างจากเราเลย